Sea the truth

Sea the truth is het weinig hoopvolle verhaal over het voortbestaan van het leven in zee en oceaan. Nog 40 jaar zo doorgaan en volgens de deskundigen is het over en uit met onze gerookte zalm, tonijnsalade en Hollandse nieuwe. Sea the truth verhaalt over de situatie in New Foundland (Canada). Daar was overbevissing op de kabeljauw zo sterk, dat de overheid zich genoodzaakt zag een vangstverbod in te stellen. In eerste instantie voor twee jaar. De kabeljauwstand herstelde echter niet. Zelfs na 18 jaar vangstverbod is er nauwelijks sprake van herstel. Oorzaak: visvangst op andere vissoorten in hetzelfde gebied belemmert een echt herstel van de soort. De film legt uit hoe het systeem van subsidies en vangstquota de duurzaamheid van de sector nu niet bepaald ten goede komt. Rijke landen met grote, geavanceerde vissersboten kopen van arme landen extra quota. Vissersboten met een vergunning voor het vangen van de ene soort, moeten andere vissoorten overboord gooien. Een groot deel is dan al dood en wat nog leeft is zo verzwakt, dat deze vissen weinig overlevingskans hebben. Vissers gooien meer terug de zee in, dan ze naar land mee meenemen. Vooral de garnalenvisserij kent een hoge verspilling: voor iedere aan bord gehaalde kilo garnalen, gaat ca. 9 kilo vis terug de zee in. Het meeste ervan overleeft dus niet. Het kweken van vis blijkt geen goed alternatief. Ook kweekvissen hebben voedsel nodig om te groeien en dat voedsel bestaat voor een belangrijk deel uit vis uit zee. Voor iedere kilo gekweekte vis, is er drie kilo nodig. Daniel Pauly - een toonaangevende marine-bioloog - legt uit dat verduurzaming van de visserij niet goed van de grond wil komen. Aanvankelijk was hij enthousiast over MSC-certificering, maar wat hem betreft kent de organisatie het keurmerk vaak ten onrechte toe. Ook zouden sommige vangstmethoden voor het label in aanmerking komen, terwijl deze helemaal niet duurzaam zijn. De vangstquota zijn hoger dan nodig is om de visstand op peil te houden. MSC-vissers vissen weliswaar op verantwoorde vis, maar de grote netten die ze gebruiken verstoren ook andere soorten en beschadigen bodem en koraalriffen. Sea the truth is een logisch vervolg op meat the truth en past moeiteloos in het rijtje documentaire 'we feed the world', 'our daily bread' en 'food inc.'. Allemaal films die gaan over de desastreuze gevolgen van onze geindustrialiseerde voedselproductie. Het grootste minpunt van Sea the truth is dat voornamelijk de criticasters aan het woord zijn. Ook was de onderbouwing op onderdelen wat zwak. Dat je te veel metalen binnen krijgt als je 600 gram zwaardvis per week eet, is niet heel sterk. Ook komt visolie aan de orde, vooral dat er heel veel vis voor nodig is om visolie te maken. Gezondheidsclaims over visolie blijken nauwelijks kloppen, maar zonder echte onderbouwing. Toch slaat de balans voor Sea the truth, wat mij betreft, goed uit. Een goed opgebouwd en geloofwaardig verhaal. Echt sterk zijn de animaties, waarmee Sea the truth op eenvoudige wijze de gevolgen van visserij, zoals het slepen van visnetten over de bodem, in beeld brengt. Na het zien zou je eigenlijk geen vis meer moeten eten, ook niet de duurzame of anders je visconsumptie sterk moeten verminderen. Na de meatless monday is het tijd voor de fishless friday.